Dzień 14 i 15

Dzień 14 - 8.08.2018


Rano po śniadaniu zabieramy tylko nasze rowery, jedną sakwę (reszta zostaje na kwaterze) i ... startujemy na Hel.



















Po drodze mijamy Chałupy, ze słynną plażą naturystów. Ale, że jest dosyć wcześnie nie wchodzimy na nią ☺

Następnie zbliżamy się do Kuźnicy. Chwila na zdjęcia




Jadac z Kuźnicy w stronę Jastarni na ścieżce rowerowej mijamy dwóch piechurów.
Szymon z 10 letnim synem Frankiem. Obydwaj panowie mają kijki i każdy z nich zacnie wyglądający plecak. Szymon ma nawet dwa. Tata przyznaje się do 15 kilogramów. Zatrzymaliśmy się aby zamienić z nimi kilka zdań. Panowie idą na piechotę z Gdańska. Ich trasa  to 90 km. Panowie założyli sobie dzienny dystans 30 km. No powiem szczerze - szacun!
Oto oni (publikacja zdjęcia za zgodą obydwu Panów)



Panowie maszerują dalej, my również startujemy w dalszą drogę.



W Kuźnicy spora grupa serferow. W Zatoce dogodne warunki, więc ludzie korzystają.


Za miejscem serferów mały pomostek w szuwarach a na nim ja niemal w szarawarach 😉



My podążamy dalej do Jastarni, gdzie robimy krótki postój - na fiszki. W ubiegłym roku to tu właśnie pierwszy raz skosztowaliśmy tego przysmaku. Kilka fotek ma molo. I w drogę.



Następna miejscowość na Półwyspie Helskim to Jurata. Wiadomo - rezydencja głowy państwa. No i tu małe rozczarowanie dla rowerzystów. O ile od Władysławowa do tego miejsca prowadzą bardzo przyzwoite ścieżki rowerowe, tak w Juracie... trzeba jechac jezdnią.
Kiedy Jurata sie kończy i zaczyna się Hel znowu pojawia się ścieżka rowerowa... 
Przypadek ?!? 😉


Pamiątkowe zdjęcie przy tabliczce z nazwą miejscowości. Jednak niech ta tabliczka nikogo nie zmyli, my jeszcze nie dotarliśmy do celu. Aby dojechać na początek Polski - tak zwany cypel - trzeba jeszcze pokonać dystans 10 km. A gorąc leje się z nieba...

W końcu jest. Jedni mówią początek inni koniec Polski.  Miło jest się tu ponownie pojawić. W ubiegym roku chłodny i pochmurny dzień. W tym roku słoneczny i upalny.



Przed nami jeszcze powrotna droga do Władysławowa. Nigdzie nam się nie spieszy, więc zatrzymujemy sie w Kuźnicy żeby chwilę odpocząć.


Po małym relaksie wskakujemy na rowery. I tu trzeba przyznać, że bez obciążenia - to znaczy ja bez, Piotrek tylko z jedną sakwą - gdzie ma  zapasowe dętki, kurtki przeciwdeszczowe (tak na wszelki wypadek) - jedzie się całkiem przyjemnie. Każde z nas na codzień wozi dobytek po ok 15kg. A tu na luzie, bagażu może ze 2-3 kg. Co to dla nas!

Dziś przejechalismy łacznie 75 km z dobrym hakiem



Dzień 15 - 9.08.2018



Dziś po dotychczasowych wojażach  czuję że mam mięśnie w nogach. Bolą mnie mięśnie na udach i łapią skurcze ud i łydek. 
Nie pozostaje nam nic innego jak odpoczynek na plaży. Jakoś wbijamy się z ręcznikami w tłum plażowiczów i korzystamy z promieni słonecznych a także przyjemnie ciepłego Bałtyku. Wiem, że się powtórzę, ale woda w morzu w tym roku rozpieszcza. Jest tak przyjemna, że chyba pierwszy raz od jakich 20 lat chetnie do niej wchodzę i jakoś specjalnie nie chcę wyjść. 

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Dzień 11

Obraz
Dzień 11 - 5.08.2018 Rano wstaliśmy i żeby nie było zbyt leniwie postanowiliśmy pospacerować - zamiast jeździć na rowerach. Jako że w roku ubiegłym pierwszy raz widzieliśmy ruchome wydmy i bardzo nam się podobały, postanowiliśmy je odwiedzić ponownie. Pogoda hmmm, raz się chmurzy raz parzy słonko, niebo momentami granatowe. Ach co tam. Idziemy. Byliśmy przygotowani na dłuższy spacer. Zaraz za bramką Parku Narodowego rzuca się nam w oczy nietypowa jabłonka. Pusta w środku, sucha a mimo to z listkami i owocami. Trudno uwierzyć! W stronę wydm kierują się tłumy ludzi. Jedni pieszo, inni na rowerach, a jeszcze inni podjeżdżają meleksem. Przyjemny spacer, ścieżka w lesie, cień, śpiew ptaków...no pełny relaks.   Na poczatku trasy - wieża widokowa z której można podziwiać Jezioro Łebsko i  przylegający do niego las. Wieża jest drewniana więc czujemy jak się kołysze - to od wiatru, to od wspinajacych się na nią i schodzących z niej ludzi. Ale widok wa...
Czytaj więcej

Dzień 1

Obraz
Dzień 1 - 26 lipca 2018                      Nasza podróż rozpoczęła się w Szczecinie, gdzie odwiedziliśmy krewnych. Byliśmy trzy dni u kuzyna Marka i jego żony Danusi. Bardzo miło spędziliśmy czas w ich towarzystwie. Pociągiem dostaliśmy się wczoraj do Świnoujścia  a następnie promem na wyspę. W pociągu poznajemy sympatycznego młodego człowieka Karola, który samotnie zamierza pokonać taką samą trasę jak my. Pamiątkowa, wspólna fotka na promie i startujemy. Karol do Gdańska a my do Świnoujścia na pole namiotowe Relax. Na wstępie zaskoczenie. Po remoncie toalet i pryszniców warunki sanitarne są bardzo dobre. Dodatkowo powstała kuchnia, której rok temu nie było. Pole namiotowe pełne, wręcz trudno znaleźć miejsce. Ale udało się, rozbiliśmy nasz tymczasowy dom. Oczywiście pierwsza noc pod namiotem cały czas na czuwaniu. A to ktoś imprezuje do 2 w nocy, a to ktoś wraca o 3 nad ranem z melanżu, a jeszcze inni kur...
Czytaj więcej

Dzień 13

Obraz
Dzień 13 - 7.08.2018   Dziś dzień przeznaczony na odpoczynek po wczorajszej, męczącej trasie. Pospaliśmy, zjedliśmy śniadanie. Potem kawka i idziemy na plażę trochę się poopalać i popluskać w ciepłym (!!!) Bałtyku. Po drodze kupujemy fiszki. No są przepyszne więc trudno się  oprzeć. Na plaży jakaś masakra. Koc na kocu, parawan na parawanie. Nie ma gdzie rozłożyć ręcznika. Fakt, niektórzy przeginają, odgradzają pięcioma parawanami 70 m kwadratowych plaży i nieważne, że leżą tam w 5 osób, ważne, że mają się gdzie gonić. Jadąc od Świnoujścia mamy ogląd sytuacji. Stwierdzamy, że tu we Władysławowie jest najwiecej ludzi. Jakiś matrix. Po ok dwoch godzinach plażingu podrywamy się i wyruszamy na piechotę na plażę w Chłapowie. Robimy to z dwóch powodów. Po pierwsze, nie da się wytrzymać w tym skwarze a po drugie wiemy, że na plaży w Chłapowie plażuje nasz syn wraz ze swoją dziewczyną i paczką przyjaciół. Im blizej Chłapowa, tym luźnej na plaży. W Chłapow...
Czytaj więcej